terça-feira, 12 de outubro de 2010

ARAGEM

Ô brisas que soprais por esse mundos
Afagando os trigais ensolarados
Ô brisas que soprais por áureos prados
Vales cobertos de trigais fecundos

Ô Vós que baloiças louras campinas
Susssurando nos capões dourados
Percorrendo os trigais naqueles prados
E sibilando no alto das colinas...

E ao soprardes neves rutilantes
Por sobre os alvos picos das montanhas
Contrastais o verde das campanas
Com a alvura dos píncaros distantes...

Ah quem me dera, ó brisas desses montes,
Sentir-vos a aragem vespertina
Nas doces horas em que o Sol declina
Pintando de escarlate so horizontes...

Nenhum comentário:

Postar um comentário